Luhanskeko Herri Errepublikara sartu ginenetik
nabaritu genuen gerra egoera. Haien kontaktua genuen miliziano batzuekin sartu
ginen Krasnodon herrira, gauez eta bonbek suntsitutako errepide batetik.
Lehenengo gaua milizianoen kuartelean igaro genuen, giro bikainean; asko
eskertzen ziguten hara joatea, bazekitelako bertan gertatzen ari denaren
informazioa zabaltzeak laguntza ikaragarria suposatzen diela.
Krasnodoneko ospitalera joan ginen gau
horretan bertan, eta gerra honen ondorio latzak ikusi ahal izan genituen.
Ukrainar ejertzitoak jarritako mina batek zauritutako haur bat zegoen bertan.
Egun batzuk lehenago baino hobeto zegoela esan ziguten, hala ere eskuak
txikiturik zituen, eta beltz-beltzak. Tristura ikaragarria sumatzen zen
ospitale horretan, normala denez. Bigarren egunean Luhanskera joan ginen,
errepublikako hiriburura, baina Oleg eta Andrey milizianoek Novosvetlovka
herrira eraman gintuzten lehenago. Gerra honetan sinbolismo handia dauka herri
honek. Abuztuan, Errusiko giza laguntza Luhanskera bidean zegoenean, Ukrainar
ejertzitoko Aidar batailoi ultra-nazionalistak herria okupatu zuen. Bertako
jendeari ez zion ateratzeko denborarik eman, eta batailoiak ez zien ateratzen
utzi. Asko preso hartu zituzten, beste asko fusilatuak izan ziren herriko
elizan, oraindik ere fusilamenduen markak dituena, beste batzuk torturatuak
izan ziren, bortxatuak… Horrelakorik sufritu ez zutenak etxeetan sartuta geratu
ziren, eta Aidar batailoiak giza-ezkutu bezala erabili zituen. Batailoiaren
erretaguardia osatzen duen Pravy Sektor talde paramilitar neonaziak, azkenik,
herria bonbardatu egin zuen, biztanleak etxeetan zeuden bitartean, eta ukrainar
ejertzito erregularra milizianoekin borrokan zebilen bitartean.
Luhansk hirira heldu ginenean honen
suntsiketaz harritu egin ginen. Hain hiri handia egoera horretan ikustea
izugarria da. Kuriosoki eraikin publikoak ziren kalte gehien jasan zutenak;
merkatu zentrala, eskolak, ospitaleak, errepideak, gas-bideak, elektrizitate
zentralak, industria… Italiera hitz egiten zuen bertako emakume miliziano batek
hartu gintuen bere etxean. Bonbak uneoro erortzen ziren, eta zarata oso handia
zen. Ukrainar kartzela batetik atera berria zela kontatu zigun Oxanak. Bi
hilabete eman zituen preso, eta tortura gogorrak jasan zituen. Oraindik ere
beldurra nabari zitzaion aurpegian, baita bere familiari ere.
Oso arreta berezia eskaintzen ziguten bertako
okzidental bakarrei, bi euskaldunoi. Oso ongi zaintzen gintuzten, bai etxean
eta baita Herri Administrazioan ere (milizianoek okupaturiko gobernua, orain
Herri Administrazioa deitua). Edonora joaten uzten gintuzten, milizianoen eta
parlamentarien artean ibiltzen ginen, eta Oleg Popov Novorrosijako Alderdi
Komunistako parlamentaria ezagutu genuen bertan. Frontera joatekoa zen,
eramateko eskatu genion eta berehala eraman gintuen, azkar batean. Gaur egun
Luhanskeko fronterik gogorrena den Stanitxa Luhanskaya-ra eraman gintuen.
Kosakoen batailoia dago bertan, Doneko eskualdeko gizarte nomada historikoa,
gizarte nekazari eta borrokalaria. Inbasio ororen aurka borrokatu dute
historian zehar, lurralde autonomo bat lortzeko helburuz, eta orain, haien
esanetan, Ukrainar gobernu faxistaren aurka erresistitzen ari dira Donbassen. Etengabeko borrokak zeuden frontean.
Milizianoen frontearen bukaerako Check-pointean egon ginen, zubi baten aurrean;
zubiaren bestaldean ukrainarren frontea hasten zen. Gero estatua baten atzean
zegoen bigilantzia postura joan ginen. Lau miliziano gazte zeuden bertan. No pasaran! Venceremos! Kaput Hitler!
Poroxenko faxist! bezalako oihuak zerabiltzan. Kilometro batera ukrainar
frankotiradoreen postuak zeudela esan ziguten, eta ongi ezkutatu behar ginela
estatuaren atzean. Tiro eta bonben metralla markak zeuden estatuan, postu hori
erasotua izan zenaren seinale.
Luahnsketik mendebaldera Altxevskera joan
ginen autobusez, milizianoen Check-point ugari pasaz, defentsarako ongi
prestatuak daudela erakusten dutenak. Altxevsk hirian Aleksey Mozgovoy
komandante ospetsuaren Prizrak brigadaren kuartela dago, eta hiru egunez egon
ginen haiekin. Gerra hasi zenean, Sloviansk herriaren defentsa eredugarria egin
zuen Mozgovoy komandanteak, Givi, Motorola eta Strelkov komandante ospetsuekin
batera. Nahiz eta komunista ez izan, sozialismoaren aldeko apustua argi utzi du
behin baino gehiagotan Mozgovoyk, horregatik biztanle askoren babesa jaso du.
Prizrak brigadarekin frontera joatekotan egon
ginen, euren operazio baten baitan, baina atzeratu egin zen eta guk beste
kontaktu batzuk eginda, kosakoekin Slavianoserbsk-eko frontera joatea erabaki
genuen. Iluntzean heldu ginen bertara, eta herria egun horretan bonbardatzen
ari ziren, eta arriskua kontuan hartuta bertatik alde egin genuen kotxe txiki
batean, argiak itzalita, itzaletan kamuflaturik. Iluntasuna apurtzen zuen
bakarra bonben leherketa zen, leherketa etengabea eta sute ikaragarria
ateratzen zuena.
Hirugarren aldiz ere egon ginen frontean,
Stxvastie herriaren ondoan. Borroka gogorrenak izan dituen frontea da hau,
tanke pila zeuden suntsiturik, baita errepidea ere. Bertan bi kazetari errusiar
hil zituen ukrainar armadak. Milizianoek egindako enboskada batean Aidar
batailoiaren gune estrategiko bat berreskuratzea lortu zuten, eta gu bi aldeen
frontearen arteko gune neutroan egon ginen, suen erdian barrikaden artean.
Hau da Donbassen dagoen frontea, hauek dira
borrokan dauden milizianoak, hau erresistitzen ari den herria, Donbasseko
herria. Argi daukate faxismoaren, inperialismoaren eta oligarkiaren aurkako
erresistentzia bat dela, eta ez hala esaten dutelako soilik, baizik eta
Ukrainako estatu kolpea sektore horrek eman duelako, ukrainar oligarkiaren
kapitala salbu egoteko oligarkia europar eta yankiaren laguntza jaso du
ukrainarrak, honela herrialdearen baliabide naturalak, lan eskua eta industria
merkatu ultra-liberalizatu batera igarotzea lortu dute, eta horretarako, talde
paramilitar neo-naziak erabili dituzte txakur bezala, gobernu kolpistak izaera
eta jarduera faxista hartuz.
Independentziaren bila dabilen herri batek
terrorista izendapena jaso du, bonbak jaso ditu.
Novorrosiako herri
erresistentzia aurrera! Donbassetik ez dira pasako!
LUR GIL
No hay comentarios:
Publicar un comentario